Achter de kop van de koers

Er wordt volop gestreden vooraan in het peloton, en vandaag waren er etappezeges voor Mila, Floor, Lennart, Bjørn, Erin, Tim, Tommy, Katie, Otto en Harry maar ook daarachter gebeurt er van alles. Phaedra en José waren de menselijke bezemwagens voor de jongste categorieën in Lieveren.

In categorie 1 was Sofie van Steenoven de rode lantaarn en ik, José bleef bij haar. Elke keer dat ik haar aanmoedigde, ging ze weer een beetje sneller. We hadden Lize, de renster voor ons, constant in zicht, maar we konden het gat niet dichten. Tijdens de koers had Sofie tijd om me uitgebreid bij te praten over de verstuikte enkel van haar vader. Ze was super vrolijk en blij om te koersen. De laatste kilometer met tegenwind was zwaar, maar Sofie kwam over de finish en is klaar om morgen weer te gaan!

Phaedra reed achter het peloton van categorie 3, die eerlijk gezegd gewoon veel te snel voor me zijn. “Ryan Quigley is helaas al vroeg in de race gevallen,” herinnert Phaedra zich. “Ik hielp hem de ketting er weer op te krijgen en hij reed verder. Een tijdje werkte hij samen met Tim Slootweg en toen liet hij Tim achter om alleen verder te rijden. Het was echt mooi om te zien hoe Ryan heeft doorgezet na zoveel pech. Dat maakt hem een goede wielrenner!”

In categorie 2 was ik klaar om weer van start te gaan achter de 32 renners. Ik zei tegen mijn jongste vriend uit Wales dat ik hem zou verslaan, maar helaas, Harri reed gemiddeld 35 km/u en voor deze 47-jarige is dat gewoon veel te veel.

Ik bleef daarom bij Jennifer, die in het eerste deel van de race koers was gelost. Ze heeft wat medische problemen en had een inhalator nodig. Op het rechte stuk met de zijwind had Jennifer het moeilijk en kreeg ze een astma-aanval. Het was warm en droog. Ze bleef opmerkelijk kalm, stapte van haar fiets en nam de inhalator die aan haar frame vastzat. Ik denk dat ik meer in paniek raakte dan Jennifer, want ik bood haar een plekje in de bezemwagen aan. Ze was vastberaden. Geen sprake van. En we reden verder.

Helaas gebeurde het nog twee keer en deze onhandige webmaster liet zelfs haar inhalator vallen. We spraken af ​​dat we het bij één ronde zouden houden en ze kwam als een kampioen over de finish.

Jennifer bewees dat je zelfs met fysieke tegenslagen mentaal sterk kunt zijn, en ze was inderdaad sterk en relaxed. Haar moeder stond aan de finish op haar te wachten en als snel was Jennifer weer helemaal zichzelf, klaar voor morgen.

Elke koers heeft een winnaar, maar elke koers kent meerdere verhalen. Het zijn die verhalen die onze sport zo geweldig maken. We kunnen allemaal inspiratie halen uit de panache, het doorzettingsvermogen en de kracht van deze jonge renners.

Dank aan iedereen langs de kant van de weg die alle renners aanmoedigden, zelfs de laatsten! En aan de motorrijders die zelfs bij ons bleven!