Verslagen door de kids

Dit jaar gingen we als mediateam categorie één en twee te volgen om de koers van binnenuit te beleven. Man, wat zijn wij ingemaakt door een paar acht- en negenjarigen. Dit is ons verslag vanuit Lieveren.

Hallo, ik ben Connie Hayes en maak deel uit van het mediateam van de Jeugdtour van dit jaar.

Ik heb zelf tussen 2013 en 2018 als tiener in Assen gekoerst en rijd nu semi-professioneel voor het Britse conti-team O’shea Racing. Toen José hulp nodig had met de media voor de tour van dit jaar, aarzelde ik geen moment om terug te komen en te helpen, na de geweldige ervaringen die de Jeugdtour mij als jonge renner had gegeven. Ik heb altijd gezegd dat ik iets terug wilde doen voor deze wedstrijd. Dit jaar kwam dat goed uit, want ik ben net terug van een blessure.

Vandaag hebben José en ik de rol van bezemwagen op ons genomen voor de jongste twee categorieën. Begrijp me niet verkeerd: ik weet dat er onder deze kinderen enkele sterren van de toekomst zitten, maar ik geef eerlijk toe dat ik niet had verwacht dat categorie één zo snel zou zijn!

Ik besloot dat ik de start van hun koers zou filmen, daarna rustig mijn telefoon zou wegbergen en op mijn fiets zou stappen om achter het peloton aan te rijden. Nou… laten we zeggen dat ik niet had verwacht dat ik mijn hartslag zo hoog zou jagen en bijna een kilometer lang in het wiel van de jurywagen moest rijden om de supersnelle kinderen weer in te halen na deze ernstige fout!

Ja, ik ben José, 46 en niet zo snel, maar altijd glimlachend op de fiets. Ik wist van vorig jaar dat deze kinderen snel zijn, maar dit jaar gingen ze nog sneller. Of ik ben gewoon langzamer geworden. De meisjes uit categorie 1, Amy en Valerie, waren er zeker van dat ze me zouden verslaan. En ja, dat deden ze. Ik reed met een gemiddeld vermogen van 200 watt en werd toch verslagen. Het was een les in nederigheid, vooral toen Valerie me na de finish zag en zei: “Ik zei toch dat je me niet kon verslaan.” Bedankt, Valerie. Mijn arme ego lag in duigen.

Nee, eerlijk waar is het geweldig om te zien hoe de koersgeest al in hun harten is geslopen. De jonge James Keene raakte op het laatste stuk achterop, maar vocht zich in de tegenwind bijna terug naar de kopgroep. Of Alice, Georgia, Amy en James’ zus Felicity in het grupetto van categorie 1. Vier renners uit Frankrijk, Hongkong, het Verenigd Koninkrijk en Nederland reden samen en telkens als je dacht dat ze hun limiet hadden bereikt, gingen ze uit het zadel en zetten ze nog een keer aan. Volgend jaar doe ik ook het commentaar erbij want dit was koers.

Voor mij en Connie was het een groot feest om hen vanaf de eerste rij te zien racen. Ik had wel een massage nodig van onze eigen masseur Sil, want mijn benen deden pijn na twee races. Als je ook een massage wilt boeken, klik dan hier. Mijn benen zijn klaar voor de VAM-berg morgen. Of misschien moet ik eerst maar een dagje rust nemen…